ขอเกริ่นไว้นะจุดนี้นะคะ ว่าตัว เจ้าของBLOGนี้ เรียนที่ภูเก็ต

สงสัยนักกนาว่า ทำมั๊ยยย ทำไม คนชอบ เที่ยวภูเก็ต

แล้วเราก้ได้พบ ประสบ ความจริงว่า

"OH!! MY GOD,,มันเริ่ดอย่างงี้นี่เอง"

น้ำทะเลสีคราม ท้องฟ้าสวยๆๆ วิวดีๆๆ(อยากเซิช พี่เกิล ๕๕)

เพราะวันนี้ เราจะมาโชว์แง่มุมหนึ่ง ของภูเก็ต ที่คนอื่นอาจไม่ค่อยรู้ หรืออาจรู้แล้ว

นั่นก็คือ อือ อือ ออ อ อ"สถาปัตยกรรมแบบชิโนโปตุกีส"

ที่เห็นในเรื่องงง เรื่องไรน๊า .... อ่อ " ม.3 ปี4 " สนุกหรือป่าวไม่รู้นะคะ เพราะยังไม่ดู ๕๕

 

เป็นลักษณะเนี่ยอะคะ แบบเก่า ผสม ระหว่าง จีน กับโปรตุเกส
ได้แบบว่า เหมือน ปีนัง หรือ สิงคโปร์ ทำนองเนี้ยย
อันนี้คือ ถนน ถลาง ถ้าเดินบนถนนนี้ จะได้อารมศิลปินมากเลยค่ะ ๕๕
บนถนนนี้ก็จะเต็มไปด้วย แกลเลอรรี่ ร้านอาหารสวยๆ คาเฟ่เก๋ๆ เยอะมาก
พวกร้านขายผ้า ร้านขายของเก่า ขายเครื่องดนตรี โรงแรมเล็กๆที่น่านอนมากกกกกกก
และเราจะพบกับเหล่าศิลปิน ได้เยอะแยะมากมาย
ในที่นี้ หมายถึง คนที่ทำงานเกี่ยวกับศิลปะนะคะ ไม่ใช่หมายถึง นักร้อง ที่เป็นศิลปิน--"
โดยเฉพาะ สถาปัต กับเหล่า แบคเพคเกอร์
และที่คือร้าน หนัง(สือ) ที่เป็นบ้านของนางเอกในเรื่องที่บอกมาเมื่อกี้อะคะ
ร้านนี้เราชอบไปกับเพื่อนมาก จะมาก่อนไปเรียนติว ถาปัต มาปั่นงานก่อนอะคะ^^
เป็นที่ซุมหัวของเหล่า สถาปัตร้านแนวมากๆ
จะบอกว่า ชาเย็น กับเค้กchocolat ที่นี่อร่อยมาก
คนขายก้น่ารักมาก ลดราคาให้ประจำเลย ขอบคุณค่ะ
เรื่องน่าทึ่งของร้านนี้คือ เจ้าของ หมอ!! หมอ รักษาคนอะคะ เป็นหมอที่ART มาก
ไปถามจากพี่ที่ร้านมาอะคะ
ร้านนี้ จะเป็น คาเฟ่ อ่านหนังสือได้ ฟรี ถ้าป้นสมาชิก จะเช้าหนังไปดูได้ มีเครื่องดูที่ชั้น2
หรือจะเอาไปดุที่บ้านก็ได้นะ หนังจะเป็นแนวอินดี้ เยอะ ส่วนใหญ่เป็นต่างชาติอะคะ
อันนี้เป้นภาพที่ถ่ายจากในร้านนะคะ
จบเรื่องร้านนี้เเค่นี้ดีกว่า~พูดมากกว่านี้ต้องคิดค่าโฆษณาแล้ว
จบบบบบบ ขอต่อพรุ่งนี้นะคะ
ปล. พึ่งเขียนบล๊อก ยังไงก็แนะได้นะคะ:)

ถือโอกาสที่เราเพิ่งมาเขียนเอนทรี่แรกก็ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

เป็นสาวน้อยอายุ 16 ที่เรียนม.6 ค่ะ อาจคิดว่าไวเว่อร์จนอยากอยากที่จะเชื่อ!!

อย่าได้แคร์ค่ะ:)

-----------------------------------------------

ก็คือว่าเมื่ออาทิตย์เพื่อนไปเรียนที่เบลเยี่ยม

ก็เลยเอามาฝากเพื่อนให้ดูกัน

V

v

เราไปสร้างปัญหาอะไรไว้บ้าง ๕๕๕

เขียนแบบกาลิเลโอเลย

เพื่อนเราคนนี้เค้าไม่รู้หลอกว่าเพื่อนในห้องจะไปส่ง

เพราะเป็นวันเรียนแต่สุดท้ายก็ไปส่งจนได้เพราะโดดเรียนไปกันเลย

๕๕๕๕+

จะเล่าบรรยากาศให้ฟังนะ

คือว่า เพื่อนก็ไปแอบอยู่ชั้นบนแล้วตะโกนเรียกชื่อ..อะแต่ไม่โพล่ตัวให้เห็น

ชูป้ายแรก ก่อน "ใครชื่อนุ้ยยกมือขึ้"

ชูป้ายที่สอง"เบลเยี่ยมใกลมั๊ย"

ป้ายที่สาม"มึงไปแล้วคิดถึงกูไหม"

ป้ายสุดท้าย"ถ้าคิดถึงยกมือขึ้น"

เพื่อนเค้าก็ยกมือแล้วร้องให้ออกมาเลย ซึ้งมากTT_TT

ภาพนี้ไปปีนรั้วสนามบิน

ถูกเจ้าหน้าที่เรียกตัวเลยและจะจดชื่อส่งปกครอง

แต่ก็ทำท่าอ้อนวอนว่า จะไม่เจอเพื่อนอีกแล้วเลยรอดตัวไป--"

สุดท้าย

ณ.ที่แห่งนี้,,I miss you